De houten borden met teksten van Martijn Engelbregt roepen aardig wat irritaties op bij veel bewoners van Veenhuizen. De borden zouden zorgen voor onveilige verkeersituaties, maar bovendien erg lelijk zijn.
Een paar van de houten bordjes van Martijn Engelbregt zijn onlangs vernield en in het water gegooid.
De meeste bordjes, hoe lelijk ook, zijn erg nat, afgebroken en er slecht aan toe. Organisator Sjef Meijman heeft in samenspraak met Martijn Engelbregt een adoptie plan opgesteld.
Buurtbewoners die zich betrokken voelen bij het lot van de bordjes kunnen zich melden om een bord ter adoptie te nemen.
Zo kunnen de borden mooi opdrogen en rustig van de schrik bekomen.
Een reactie
In onze tuin
Kunst en cultuur staan hoog in het vaandel in Veenhuizen. In de Overtuin is een project waarbij kunstenaars werk gerealiseerd hebben langs de Hoofdweg, reagerend op vragen over de maakbaarheid van de wereld en de mens, maar vooral reagerend op thema’s die horen bij het dorp en haar geschiedenis.
Een goed voorbeeld hiervan is het wat ruw in het oog springende werk ‘Lust Maal Lust’ van Martijn Engelbregt. Het werk bevat woorden en zinnen die een directe reactie zijn op de omgeving van de expositie: op de stichtelijke spreuken op de huizen in het gevangenisdorp. Borden op palen, gemaakt met hout en rode verf, schreeuwen je toe vanaf de wal van de vaart. Een leuke wetenswaardigheid is dat in de ‘overtuin’ van de directeur van de Maatschappij van Weldadigheid (rond 1900) niet hardop gepraat mocht worden. De borden van Engelbregt vormen een mooi contrast als je deze kennis in acht neemt. Daarbij vormt het werk ook een contrast met de strenge plantsoen-cultuur in Veenhuizen. Dit zal de reden zijn waarom de kunst van Engelbregt een verstorende werking heeft.
De kunstwerken zijn niet geliefd bij iedereen. Ze worden vernield en te water gelaten teruggevonden. Het werk van Engelbregt krijgt zo onbewust een zware toon. De kunstenaar zelf heeft het lichtvoetige (politiek) statement op een humoristisch wijze willen maken. Hij brengt de spreuken in Veenhuizen opnieuw onder de aandacht en geeft ze een betekenis in deze tijd.
Beeldende kunst is niet altijd even makkelijk leesbaar zonder voorkennis. In een museum wordt dit opgelost met een audiotour, In de Overtuin kan het zo simpel zijn als de organisator en beeldend kunstenaar Sjef Meijman (inwoner Veenhuizen) aanspreken en hij zal graag meer vertellen over kunst en de werken langs de vaart. Recentelijk sprak ik Sjef aan en hij vertelde mij over negatieve reacties op zijn initiatief en over de vernielde kunstwerken. Vandaag hoor ik dat het niet is gebleven bij een eenmalig incident, maar dat inmiddels drie kunstwerken beschadigd zijn. Sjef probeert het geheel op een ludieke wijze onder de aandacht te brengen door een adoptie actie voor de gesneuvelde borden op te starten. Hij probeert het project te handhaven door er een positieve draai aan te geven.
Commentaar uit de omgeving van de initiator over geldverspilling, geld dat niet aan de ‘juiste’ kunst wordt uitgegeven en het vergelijken van appels met peren (potjes voor kunst&cultuur worden niet uitgegeven aan andere wensen, zo is dat nou eenmaal door ons allemaal vastgesteld) zijn interessante discussies om te voeren. Wat hierbij mooier zou zijn is een gesprek aangaan met een persoon die hier verantwoordelijk voor is of kennis van heeft. Tegenwoordig beschikken we allemaal over een telefoon en dit maakt het hebben van een gesprek of het maken van een afspraak makkelijk. Vernieling als uiting van onbegrip en hieruit voortkomende frustratie is pas echt (geld)verspilling. Een uitdaging is te vinden in het leren begrijpen van iets wat anders, nieuw en onbekend is en daar genoeg moeite voor willen doen.
Ondergetekend,
Dinanda Luttikhedde / Henry J. Alles PeerGrouP